اين روزا صحبت از حقوق بشر و حق طبيعي و كرامت انساني و حقوق انساني زياد شده،اينكه آدم هركجاي دنيا كه باشه ، توي هر كشوري با هر فرهنگ و دين و مرام و مذهب و عقيده ا ي كه زندگي مي كنه  آزاده و  به اندازه ي ديگران از زندگيش سهم داره و تا زماني كه سلب كننده ي آزادي ديگران نشده هيچ كس حق نداره اين آزادي رو ازش بگيره.

در واقع مي شه گفت رعايت حقوق بشر يه اصله ، يه اصل اساسي كه تك تك مردم دنيا بايد به اين اصل پايبند باشن تا معناي واقعيه زندگي  آرام رو بفهمن. اين مساله يه مساله ي مشتركه كه به مرزبندي هاي سياسي و مذهبي و قومي و ... محدود نمي شه.

اين روزا اسم انجمن هاي حقوق بشري و فعالين حقوق بشر و ... رو زياد مي شنويم.امروز ديگه خيلي ها مي دونن كه آدما براي زندگي حقوق مساوي دارن. مي بينيم كه فعالان حقوق بشري و گروهاي اجتماعي و سياسي و حتي دولتها از حقوق بشر و كرامت انساني و ... حرف مي زنن.

با اين همه بازم شاهديم كه اين حقوق ابتدايي در هيچ كجا به طور كامل رعايت نمي شه ، دولت ها از حقوق بشر به عنوان يه ابزار استفاده مي كنن. يه ابزار براي  تبرئه كردن خودشون و متهم كردن ديگران. هر كدوم به نظر خودشون دارن حقوق بشر رو رعايت مي كنن و با ناقضين حقوق بشر برخورد مي كنن!اما در حقيقت فقط به خودشون و قدرت خودشونو كشور خودشون اهميت مي دن. انگار از نظر اونا دنيا فقط كشور خودشونه و تنها مردمي كه از انسانيت و كرامت انساني بويي بردن مردم خودشونن اونم نه همه شون كسايي كه از عملكرد دولتشون راضي باشن حامي حقوق بشر و كسي كه از نقض حقوق بشر تو كشورش حرف مي زنه وطن فروش و ناقض حقوق بشره!

اگه كشوري با عملكرد كشور ديگه مخالف باشه دشمن و نقض كننده ي حقوق بشر تلقي مي شه و كشور دوست و موافق  از پيش تازان  و حاميان  حقوق بشر!

همه ي كشورا و دولت مرداشون همينن از كشور خودم گرفته تا باقي كشورا.

امريكا ايران و ناقض حقوق بشر ميدونه ايران اسرائيل، اسرائيل اون يكي و اون يكي هم يكي ديگه ...

حتي گروها و فعالين حقوق بشر هم  بيشتر اوقات  عملكرد يك طرفه دارن. عملكرد هيچ كس وسيع نيست. هيچ كس حاضر نيست عيباي خودشو ببينه همه در حال پيدا كردن عيب و ايراداي هم ديگن!

همه همه چيزو براي خودشون مي خوان يا هم پيمانا و موافقينشون. هركس ايرادي بگيره دشمن تلقي مي شه و هر كي  بي جهت تحسين كنه دوسته !

حتي مردمم اول خودشونو هم وطناي خودشونو مي بينن ، همين الان اگه اين سوال از مردم يه كشور پرسيده بشه كه سطح امنيت دفاعي كشورو بالا ببريم يا براي احقاق حقوق بشر در جهان تلاش كنيم اكثرا اولين موردو انتخاب مي كنن.چون خودشون و مملكتشونو مردمشونو مهمتر از ساير مردم دنيا مي دونن، در واقع حقوق بشر و زير پا له مي كنن.

حقوق بشر تنها از يه راه احقاق مي شه اونم برداشتن تموم مرزبندي هاي سياسي و قومي و نژادي و مذهبي در عمله، تو گفته هامون اين چيزارو زياد مي گيم اما در عمل بازم به كشور و نژاد و دين و عقيده ي خودمون چسبيديم و حاضر نيستيم چيزي غير از اينا رو تحمل كنيم. تعصب بيجا به اين موارد مارو از حقوق اوليه انساني و كرامت انساني دور مي كنه.

وقتي كه ما، همه ي ما، چه شرقي چه غربي ، چه سياه چه سفيد چه سرخ و چه زرد، چه مرد چه زن، چه مسلمون چه مسيحي ،يهودي،زرتشتي و چه بي دين  به وجود هم احترام بزاريم و بدونيم كه اين وجود ارزش داره ، بدونيم كه هركس براي اين زنده است كه زندگي كنه و براي اين عقل داره كه  راهشو خودش انتخاب كنه ، بدونيم كه وقتي انتظار داريم ديگران به عقيده و نظر ما احترام بزارن خودمونم بايد همين كارو در مقابل انجام بديم، وقتي بدونيم همه با هم برابريم و تنها چيزي كه بين ما تضاد ميندازه تعصباي بيجاي ماست ،تعصبي كه محروميت و شكنجه و جنگ و دشمني و دروغ رو به همراه داره و همه ي اينا تيشه به ريشه ي ما و انسانيت مي زنه ، به  روزي فكر مي كنيم كه همه ي اين  تمايزات ظاهري كنار بره و همه باهم دوست و برابر و برادر باشن ، روزي كه هيچ مرزي آدما رو از هم جدا نكنه. اون وقته كه مي فهميم معني واقعيه زندگي  و آرامش و آزادي چيه.

اون روز مياد چون ما مي خوايم و انسان ثابت كرده كه به هرچه كه مي خواد مي رسه ، فقط كافيه بخواد و خودشو ار قيد و بند غرور و تعصب و كوته فكري رها كنه.