دلم خیلی گرفته ٬

دلم مي سوزه ،

برای همه ی زنها و دخترای نادیده گرفته شده ی میهنم٬

برای همه ی زنهایی که مجبورن هوس بازی های شوهراشونو تحمل کنن٬

برای اونایی که طلاق می گیرن و تو این مملکت بی یار و یاور می مونن و بدون هیچ پناهگاه و یار و یاوری باید زندگی اسفناکی رو بگذرونن

برای همه ی دخترایی که بازیچه ی دست پسرای هم وطنشون شدن

برای همه ی دخترایی که برای سیر کردن شکمشون وجودشونو مي فروشن

براي همه ي زنهاي كه تو خونه ي شوهر مثل يك خدمتكار كار مي كنن و جاي محبت چك و لگد مي خورن

من حالم داره بهم می خوره٬

از خيلي از مرداي نامرد ايراني

از بی غیرتایی که از غیرت فقط حجاب کردن و شاخ شونه کشیدن برای همسر و خواهر مادرشونو یاد گرفتن

بغض گلومو گرفته ٬

گلوم می خواره٬احساس نفرت دارم٬

کاش سنگ صبور کسی نبودم ٬

کاش هیچکس حرفاشو بهم نمی زد ٬

کاش شنونده ی خوبی نبودم٬

شاید اون موقع این حس نفرت و یأس رو نداشتم.

حرفایی رو که از دخترا و زنهای مختلف شنیدم٬

بی رحمی هایی که از مردای مختلف ديدن٬

داستانهای سرشار از عشق و اعتمادی رو که شنیدم و سرنوشت اسفناکشونو دیدم٬

گرچه به من تجربه داد٬

اما حس اعتماد به آدما رو ازم گرفت٬

حسی که بدون اون نمی شه عاشق شد٬

نمی شه دل بست٬ نمی شه فداکاری کرد

ناراحتم،

برای همه ی زنای مظلوم میهنم که تعداشون کم نیست٬

برای اونایی که تو این جامعه ی مرد سالار سوختن و دم نزدن،

و همه ي اونا يي كه مي سوزن و مي سازن،

و اميدوارم در آينده اين تحكم نسبت زن رو نبينيم،

و مرداي ميهنم

مادرا رو دايه هاي هميشگي ندونن.

و همسرا رو اسباب بازي چند روزه ،

و دخترارو كالاي تجاري خودشون نكنن.

و بفهمن كه غيرت و مردانگي اين نيست كه ناموست رو به قصد كشت بزني كه موهاشو بزنه تو

بلكه يعني اينكه اجازه ندي يك قطره اشك از چشاي ناموست بريزه...

اين اميده كه باعث مي شه بغضمو قورت بدم و اشكامو تو درياي دلم بريزم.

و سعي كنم به آدما بفهمونم كه مرد و زن دختر و پسر همه يك وجوديم ،

همه برابريم و براي تكامل هم ساخته شديم ،

همين اميده كه بهم مي گه بالاخره روزي مياد كه ريشه هاي خشكيده ي اعتماد تو دلم جونه مي زنن.

همين اميده كه از من يه سنگ صبور محكم ساخته...