تازه گيا چند نفر بهم گفتن : " تو مثه سنگي "

نمي دونم چرا نتونستم باور كنم، شايدم نخواستم كه باور كنم.

شايدم حق با اونا باشه، البته اگه سنگم شده باشم جاي تعجب نداره...

آخه چطور مي شه  اين همه كينه و نفرت و ظلم و ستم بين آدما ببيني و سنگ نشي؟

چطور مي شه دوست داشتنو باور كني وقتي مي بيني كسي به محبت و دوستي بها نميده!

وقتي داستانهاي عشق ومهر و فداكاري و ايثارو فقط توي كتابا و فيلمها مي بينيم و دنياي حقيقي چيزي به جز نفرت و ظلم و زور و فقر و قتل و نامردي و دروغ و تهمت و غرور و بي معرفتي بهت نشون نمي ده!

چطور باور كنم محبت وجود داره وقتي مي بينم يه زن بي گناه زير ضربه هاي چك و لگد شوهرش ضجه مي زنه و هيچكس به دادش نمي رسه!

وقتي مي بينم يه جون بي گناه براي فرياد زدن حقش مجبور مي شه زندونو تحمل كنه چطوري مي تونم به عدالت خواهي آدما شك نكنم؟!

وقتي دانشجوها  رو با اخلال گران نظم و امنيت يكي مي كنن و يه تجمع كوچيك دانشجويي رو با ناسزا و توهين و ضرب و شتم و كمك يگان ويژه ي نيروي انتظامي خاموش مي كنن چطوري آزاد انديشي رو باور كنم؟

چطوري همدردي رو باور كنم وقتي مي بينم قشر مرفه جامعه دردمندا رو از ياد بردن و جون آدما سرسوزني ارزش نداره.

چطور باور كنم آدما همو دوست دارن در حالي كه بوي مرگ و قتل و شكنجه و اعدام بيگناهان فضاي جهانو پر كرده....

مگه قلب آدما اونقدر بزرگ نيست كه بتونه همه ي آدما رو با هر نژاد و دين و مسلكي با هر مليت و قوميتي با هر عقيده و مرامي  تو خودش جا بده و دوستشون داشته باشه؟

اگه قلب آدم گنجايش محبت يه نفر رو داشته باشه  آدم چه طور مي تونه تواين دنيا و بين آدماش زندگي كنه؟!!

شايد منم سنگ شدم مثه خيلي ها ي ديگه !

اما سنگي كه هنوز بلده گريه كنه.بلده بخنده

من هنوز مي تونم ببينم و حرف بزنم، هنوز مي تونم فكر كنم و تصميم بگيرم

هنوز مي تونم بنويسم

مي تونم بگم نه!

مي تونم اشتباهاتمو بپذيرم و جبرانشون كنم.

من احساس دارم،اراده دارم ، پس هنوز سنگ نشدم،

و مي خوام دوست داشتنو ياد بگيرم، حتي اگه هيچ كس باور نكنه.

مي خوام به خودم اين اميد رو بدم كه ديگرانم مي تونن دوست داشته باشن،

كه هنوز سياهي زمينو كاملا نگرفته،

كه هنوز محبت و ايثار و عدالت و برابري و آزادي افسانه نشدن،

كه آدما هنوز سنگ نشدن...